هیچوقت یادم نمیاد که آبگوشت کشک خورده باشم. اونایی که خوردند میگند آبگوشت با کشک خیلی خوشمزه میشه.ولی من فکر میکنم کشک فقط برای آش رشته و کشک بادمجون اختراع! شده و نه غذای دیگه ای.    

آش آلو(ashe aloo):

تصور اینکه توی آش رشته یا هر آش دیگه ای آلو باشه واسم غیر ممکنه. شاید منظور آشپز از آش آلو ، یه نوع سوپ باشه. چون آلو توی سوپ خیلی استفاده میشه و انصافاْ خوشمزه هم میشه.

قیمه نساء(gheyme nesa):

اولین غذا در تاریخ که جنسیت مشخصی داشته همین قیمه نساء بوده! این غذا رو هم تا قبل از نمایشگاه غذا اصلاْ ندیده بودم.به نظر شما چرا اسمشو گذاشتند قیمه نساء؟ چون این غذا رو خانمها می پزند یا اینکه فقط خانمها قیمه نساء دوست دارند؟ یا شایدم ظاهر غذا یه شباهتی به خانمها داره و من متوجه نشدم!

پتل پلو(petel pelo):

تصاویر کمرنگی از کودکیم به یادم میاد که برای اولین بار دارم پتل پلو می خورم و به مامانم میگم، چرا برنج این غذا مثل گندمه!؟ چرا برنجش سفته و جویده نمیشه؟! و از اون به بعد دیگه رنگ پتل پلو (برنج گندمی) رو ندیدم،چون دیگه مامانم درست نکرد.پس از سالها که توی نمایشگاه غذا دیدمش انگار گم شده ای رو پیدا کرده ام.این غذا روزگاری برای بزرگترای ما نقش پلو رو بازی می کرده ولی سالهاست که با اومدن خود پلو دیگه بازنشسته شده و به تاریخ پیوسته....

ادامه دارد...

عکس از : سید یونس دادگستر              

باز هم طبیعت، جشنواره رنگها رو برگزار کرد.

زرد، سبز، قهوه ای، طلایی، قرمز، نارنجی...

الله اکبر. چه کرده این نقاش طبیعت!

اوج درخشندگی این رنگهای ماورایی وقتیه که بارون بباره. 

خودتون قضاوت کنید.

حالا حق داریم اگه بگیم خونسار زیباست؟

حالا حق داریم که قلبمون برای این بهشت کوچیک بزنه؟

عکسها از : هما محرابیان

عکس این غذاها را که به نوعی برای من حس نوستالژیکی هم دارند، در چند نوبت منتشر می کنم.شما هم حتماً نظرات و خاطراتی از این غذاها دارید.پس برای ما هم بگید....

آبگوشت(دوگوله):

غذایی که به نوعی با اسم خونسار عجین شده(دوگوله خوساری).غذایی که در کودکی از اون بدم میومد و حالا برای خوردنش باید از تهران تا خونسار سفر کنم.غذایی که نوع خوبش چنان بوی مطبوعی داره که نگو و نپرس... آه ای غذای کودکی من، آبگوشت! 

اشکنه(اوگوشت تخم):

تنها غذایی که هیچوقت نتونستم باهاش کنار بیام. اشکنه در خونه ما همیشه با یک غذای دیگه همراه بود. و اون غذای دوم برای من بود. چون اهل خونه می دونستند که لب به اشکنه نمی زنم. به همین دلیله که اشکنه واسه من شده یه غذای خاطره انگیز.

آش لعابی:

آشی که تا حدودی منسوخ شده و کمتر پخته میشه. با اینحال هر سال شب اول محرم مامان بزرگم به رسم قدیم،نذری بزرگی از این آش درست میکنه. آشی پر محتوی که خوردن یک کاسه از اون میتونه تا ۲۴ ساعت آدمو سیر نگه داره. از کوچیکی عادت داشتیم این آشو با شکر فراوون بخوریم و همیشه هم با انتقاد بزرگترا روبرو می شدیم.آخه یه جورایی بدون شکر بی مزه میشه.در کل آش خوبیه که سالی یه بار خوردنش خالی از لطف نیست.

دلمه سیرابی(سین شیردون):

غذایی بسیار لذیذه ولی نمیدونم چرا اسم خونساریش میشه ،سین شیردون! به هر حال میشه گفت یه جور استفاده هنرمندانه از سیرابی و شیردونه.اگه یه بار از این غذا بخورید مطمئناً دنبال بقیه اش می گردید.جدی میگم،باور کنید...

ادامه دارد...